Hmmm, lastig onderwerp. En het heeft meerdere zelfs tegenstrijdige kanten, afhankelijk in welke rol je je bevindt. Voor jezelf wil je juist van allerlei grenzen af die je aan alle kanten belemmeren, met name mentale grenzen. Kan ik weten na mijn burn-out. Genoeg van die grenzen overschreden, zowel door mezelf als wat ik anderen mij heb laten aandoen. Maar daar heb ik het nu maar even niet over.
Voor ouders zoals wij heeft het onderwerp 'grenzen' met name te maken met je kinderen en wat ze nu weer uitgespookt hebben zodat het gebeurde nog maar eens aan tafel besproken moet worden. En dan is de vraag of ZIJ over onze grens zijn gegaan of dat JIJ hebt gemarchandeerd met jouw eigen grenzen en dat zij daarmee een loopje hebben genomen.... eigen schuld dikke bult!
OK, strakker hanteren dan maar en dan geen genuanceerde lieve en begrijpelijke reacties meer. Want het maakt tenslotte voor hun niet uit of ze gefrustreerd raken van wiebelende grenzen waar we soms geen maar vaker dus wel commentaar leveren of dat ze boos zijn om de nu-eindelijk-eens-duidelijke-maar-o-zo-stomme-regel. Stampvoeten doen ze toch wel.
Laten we het dan maar doen voor onszelf, zou ik dan zeggen. In het eerste geval lopen wij ook gefrustreerd te doen want wanneer-snappen-ze-het-nu-eindelijk-eens of hanteren we zoals in het tweede geval zakelijk en emotieloos de gekozen grens en laten we ze vervolgens in hun sop gaarkoken. En gaan we in een later stadium even met ze napraten.... en weer even knuffelen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten